This is me!

Dit ben ik! Het is niet vanzelfsprekend dat iedereen dit heel zelfverzekerd van zichzelf kan zeggen.

Meneer B. (36 jaar) komt al een aantal maanden bij mij voor tekensessies. Hij heeft in zijn vroege kinder- en pubertijd heel veel verschrikkelijke dingen meegemaakt. Hij weet deze gebeurtenissen nog precies. Het staat in zijn geheugen gegrift, maar hij voelt er niets meer bij. Dat is gelukkig zou je denken… Maar het gevolg is dat hij nu niet meer weet of hij nog wel gevoelens heeft. In een van de eerste sessies zei hij: ‘Ze zitten in een dichte kluis , waarvan ik de sleutel niet heb.’

Samen zijn we op zoek gegaan… heel voorzichtig begonnen met te kijken naar hoe hij nu in het leven staat; we hebben gewerkt aan een bodem, zodat hij een stevige ondergrond heeft van waaruit hij kan groeien. We hebben gewerkt aan het aangeven van zijn grenzen. Vorige keer maakten we een boomtekening, om te kijken hoe hij nu in het leven staat. Is er al een verschil te merken met hoe hij bij mij binnen kwam? Aan het eind van die sessie schreef hij met grote letters in zijn tekening: ‘This is me!’

Dat zinnetje bleef bij mij haken en ik legde de link met een muzieknummer This is me. Dat nummer hebben we de laatste keer gebruikt in de tekensessie. Eerst hebben we er alleen maar naar geluisterd, de tweede keer luisterden we met de uitgeschreven tekst erbij. En ik zag dat er iets gebeurde met hem, het raakte, het kwam binnen … We praatten daar samen over en hij raakte soort in de war van hetgeen hij voelde; Mixed feelings, zo zei hij. (meneer is engelstalig)

Toen gingen we proberen die ‘feelings op het papier te brengen’, terwijl we weer naar het nummer luisterden. Hij koos uit zichzelf 3 kleuren. Elke kleur stond voor een bepaald gevoel. En hij ging los op het papier. Maar aan het eind van het nummer had het voor hem nog niet het gewenste resultaat. Hij vertelde: ‘Eigenlijk wilde ik ze alle drie tegelijk gebruiken omdat de gevoelens over elkaar heen rolden.’ Maar doordat hij van alles voelde, wat nieuw voor hem was, kon hij niet rationeel bedenken hoe hij dit voor elkaar moest krijgen. Ik stelde voor alle drie de potloden in zijn hand te nemen en daarmee te tekenen. Hij wilde het nummer graag nog een keer horen. We luisterden opnieuw en hij wachtte zorgvuldig het moment af totdat het bij hem van binnen begon te golven. En daar ging hij… met 3 potloden tegelijk over het papier. Wat een ontlading was dit voor hem! Het was bijna een heilig kippenvel moment, wat we beiden voelden.

Ik liet hem aan het eind van het nummer rustig bijkomen en liet hem vertellen over wat er nu gebeurde. We spraken over de functie die de getekende spiralen voor hem hadden, hoe hij zich daar voelde, hij trok ze na met zijn vinger om te ontdekken of er een weg naar buiten was.

Als laatste schreef hij een zin in één van de spiralen: I am afraid of those feelings. But we will do this together. Becsause I am Brave, I am strong. This is me!

Wat en bijzondere sessie was dit! Zo kan het dus gaan! Iemand schrijft een paar woorden op die kunnen leiden tot een groot iets.

Will jij ook op zoek naar je eigen IK? Op zoek naar wie je werkelijk bent? Ik help je graag op een manier die bij jou past. Dat gaan we dan samen ontdekken!