Een plek voor je tranen

Petra (fictieve naam) komt al een tijdje bij mij voor tekensessies. Vandaag wilde ze werken over ‘verdriet’. Dit naar aanleiding van een recente uitvaart van een vriendin. We hadden hier een gesprekje over: Wat heeft je zo geraakt? Hoe was je relatie met de overledene? Wat ga je in haar missen? Ze kon het allemaal vertellen, maar emoties kwamen er nog niet aan te pas. Tot ze vertelde dat ze tijdens de uitvaart had gehuild – en dat was iets wat ze van zichzelf niet begreep en wat ze eigenlijk ook niet had willen laten gebeuren.

We deden een ontspanningsoefening om alles wat er in haar hoofd omging, los te kunnen laten. Al die gedachten waren er en mochten er zijn, maar ze hoefde er op dit moment niets mee te doen. Toen vroeg ik haar haar tranen te tekenen. Hoe groot of hoe klein zijn jouw tranen? Waar staan ze voor? Hoe voelen ze als je ze aanraakt?

Ze pakt ijsblauw en begint te tekenen, maar ik zie dat het niet van harte gaat. Het blad komt vol met tranen, maar ik moet goed kijken om ze te kunnen zien. Op het laatst verstevigt ze sommige tranen nog met een grijze rand. Hoe voelt het als je er naar kijkt? ‘Eenzaam … en ik vond het moeilijk om te doen.’ Ik vraag waarom het moeilijk was. ‘Als ik huil gaat het om mij en ik wil geen (te) grote plek innemen.’ Houd je daarom alles binnen? Slik je het in?

Wat voel je nu in je lijf? ‘Spanning in de borststreek. Alsof er een steen ligt. ‘Leg je hand er maar op en adem er naar toe. Ik doe wat ademhalingsoefeningen met haar. Haar hand wordt een gebalde vuist. Als ze er aan toe is opent ze haar ogen. Wat kan je nu helpen om dichter bij je verdriet te komen? ‘Muziek’, zegt ze bijna meteen. Aan welke muziek denk je dan? ‘Aan het nummer ‘Zo stil’ van Blof.’ Ik zoek het nummer op en vraag haar te tekenen op de muziek. Laat je leiden door de muziek en laat je potlood je verdriet op papier brengen. Ze kiest blauw, zucht diep als het nummer begint en gaat aan de slag. Aan haar ademhaling merk ik dat er van binnen heel wat gebeurt. Als het nummer klaar is, is zij nog nog niet klaar. Dus zet ik het op repeat en zij werkt door. De tranen worden gevangen in verticale lijnen. Ze stopt met een diepe zucht. Als ze nu naar haar tekening kijkt voelt het fijner voor haar dan eerst. ‘Mijn verdriet mag er zijn’, zegt ze. Tegelijkertijd ziet ze ook dat de tranen nog vastzitten aan de lijnen. ‘Ik zou willen dat ze gingen stromen. Maar zo lijken het ook wel pareltjes…’ Ze draait haar tekening een kwartslag en dan ziet ze er een zee in.

Vandaag hebben we weer een stap kunnen zetten, Petra heeft iets zichtbaar kunnen maken over zichzelf en ervaren dat het er mag zijn. Nu nog loslaten … daar gaan we in de toekomstaan werken.

En de steen op haar borst? Die is weg zegt ze…

Verwonderd en dankbaar laat ik haar uit. Wat een bijzonder werk mag ik toch doen. Een klein schakeltje zijn in iemands groeiproces. Wil jij ook groeien? Heb je iets wat je los moeten leren laten? Loop je tegen je grenzen aan? Ik help je graag!